Alpenüberquerung - tiendaagse 2024

REISDAG 1

Van droom naar plan naar werkelijkheid…

Om 11.30 uur trokken we de deur achter ons dicht. Huis schoon voor de dierenoppas, zeven varkens en twee pony’s netjes verzorgd, werk afgerond, spullen gepakt, Corvo in de horsetruck.

Negen maanden getraind. Bijv. in de maanden mei en juni 200km met Corvo gelopen, wat een behoorlijke uitdaging was naast werk en verplichtingen.

Maar ook krachttraining gedaan, wat hardgelopen, en de laatste tijd veel trappen gepakt. Ik kan nu 100 verdiepingen (5×20) in 36 minuten op en af. Dat is toch netjes voor 300 hoogtemeters.

Ook met Corvo ben ik niets uit de weg gegaan, al moest ik daarvoor soms een klein gevechtje leveren met mijn eigen angsten (juist de straat op tijdens een motorrally, juist met wind de fluitende vlaggen opzoeken, enz.).

We zijn fit!

De tocht die ik maandag start, voelt het ene moment als een megagrote onderneming en het andere moment besef ik dat ik alleen de ene voet voor de andere hoef te zetten. En dat kan ik!

De verantwoordelijkheid die ik heb voor mijn zwarte parel Corvo drukt wel wat op mij. Ik kies hiervoor, ik ben degene die denkt dat dit mooi en goed is om te doen. Maar tegelijk: wat zijn we een hecht team, Corvo en ik…

Naast mijn warmbloedige ros staat een stalen ros in de horsetruck: Sander zal elke dag op zijn mountainbike de bergen in trekken, en als het goed is, zien wij elkaar elke avond terug.

Om 16.00 uur arriveren we op onze eerste doorreisplek: Forstmühle in Braubach.

Een oase van rust in een prachtig heuvellandschap. Corvo heeft gezelschap van ezels en pony’s en geniet er zichtbaar van.

De eerste reisdag is geslaagd, morgen een tweede reisdag richting de Alpen!

REISDAG 2

Highacres Ranch in Rot an der Rot, ons tweede ‘wanderreitstation’ op doorreis. ‘Pferdmensch’ Gunnar Schillig maakt het kampvuur aan en maakt erboven eten voor ons klaar: alles uit zijn eigen tuin, heerlijk puur!

Corvo strekt zijn benen in de wei en geniet even later met andere paarden binnen van het hooi.

Nu 7 jaar geleden kwam Corvo bij ons, als ‘puppy’ van 4 die teveel had meegemaakt in Spanje en Frankrijk. In die 7 jaren heb ik af en toe wel een traantje gelaten. Vooral zijn paniekaanvallen in de eerste jaren en de periodes van terugval waren moeilijk. Voor hemzelf vooral, soms verloor hij letterlijk de macht over zijn benen en viel om. Dan begonnen we weer van voren af aan, en bouwden we steentje voor steentje onze relatie weer op. Na elke terugval kwam hij er sterker uit. Dat te weten hielp mij wanneer het weer gebeurde.

De afgelopen twee jaar is er meer rust in hem gekomen. Het wantrouwen in het concept mens verdwijnt steeds meer naar de achtergrond, al blijft ‘flight’ zijn voorkeursoptie bij alles waarvan hij denkt dat het te moeilijk is.

Vanaf het moment dat hij bij ons kwam, ben ik de straat op gegaan. De straat (tevens bos en hei) leerde hem alles beter en sneller dan ik het in de paddock kon.

Van wandelen worden we allebei blij. Maar ook kalm. Stil samenzijn. Als vrienden.

Toen ik langere afstanden begon te lopen, vroeg ik me af hoe het zou zijn om dat een aantal dagen achter elkaar te doen. Dat werd mijn eerste trektocht. Daarna volgden er meer. Het is zo mooi om basic te leven met alleen dat bij je wat nodig is. Om samen te kijken, te luisteren, te verstillen.

Met Corvo een pelgrimstocht maken, met Corvo naar de bergen…? De gedachte haakte zich vast in mijn hoofd en liet mij niet meer los. Iets meer dan een jaar geleden sprak ik de gedachte hardop uit. Wat uitgesproken is, bestaat. Het krijgt vleugels…

WANDELDAG 1/10

Kilometers: 14,2
Hoogtemeters: 204
Pad: gravelpaden en smalle asfaltweggetjes en stukje bos
Weer: droog, grijzig, af en toe wat zon, ca. 17°C, perfect wandelweer
Corvo en ik: een team, afgestemd
Moeilijk moment: niet
Rare momenten: man wil Jack Russell ruilen voor Corvo en een elektrische bejaarde valt van zijn fiets als hij hoort dat ik naar Italië loop
Geur, kleur, geluid: hout, bloemen, groen, grijs, koeienbellen, vogels, hoefjes
Souvenir: steentje van het pad onder onze eerste passen
Overnachting: Andalusier Reitstall Schwangau, tentje

Ik weet zeker dat mijn hart vandaag 7x groter is dan normaal. Ik voel zoveel blijdschap, dat had nooit in mijn gewone hart gepast…

Meteen bij de eerste passen van onze Alpenüberquerung raap ik een steentje op van het pad. Als souvenir. Hier wordt de droom werkelijkheid…

In mijn hoofd zingt een lied dat ik als kind meerstemmig leerde zingen in een klein Oostenrijks kerkje:

‘Bewahre uns, Gott, behüte uns, Gott, sei mit uns auf unsern Wegen.

Sei Quelle und Brot in Wüstennot, sei um uns mit deinem Segen.’

De oorsprong van het lied gaat terug op het Spaanse ‘La paz del señor’. Met de zwarte Spanjaard naast me en Oostenrijk op kleine afstand voor me, begin ik het maar gewoon te zingen.

De wandeling van vandaag is gemakkelijk. Nog geen 15km, weinig hoogteverschil en dus alle tijd om te wennen, geuren op te snuiven, stil te staan, te kijken, te genieten.

Als Corvo en ik aan het einde van een slingerend pad ineens de bergen zien, besef ik met een schok: het is echt! We zijn er echt, we zien dit samen…

Morgen wordt een zware dag. Een deel van het traject heeft Sander vandaag op de mountainbike verkend (hoe lief!). Vanavond op tijd slapen, morgen vroeg van start!

Tentje staat, soep is warm, tot morgen allemaal!

WANDELDAG 2/10

Kilometers: 27
Hoogtemeters: 1124
Pad: gravel en asfalt (klim), rotsen en los gesteente (afdaling)
Weer: zonnig, ca. 16°C, heerlijk
Corvo en ik: klim vrolijk, afdaling intens
Moeilijke momenten: wildrooster met daarboven ook nog stroom, én de hele afdaling…
Raar moment: een man van kasteel Neuschwanstein scheldt mij helemaal verrot omdat ik met een paard langs het kasteel wandel
Geur, kleur, geluid: koeienmest, bloemen, groen, blauw, koeienbellen, vogels, hoefjes
Souvenir: minuscuul koeienbelletje
Overnachting: Musteralpe am Plansee, bergbeklimmerskamer

Trots. Dat is het beste woord voor deze heftige dag. Ik ben ongelooflijk trots op Corvo…

We lopen om 7.30 uur bijna dansend richting de bergen, beide in opperbeste stemming.

Een omgevallen boom neemt Corvo met twee hoefjes in zijn neus, loopt keurig tussen klingelende Alpenkoeien door en gaat over smalle bruggetjes langs watervallen.

Eenmaal op het hoogste punt eten we samen alle appels en bananen op. We hoeven immers alleen nog naar beneden…

Een inschattingsfout. Het pad verandert snel. Het wordt smaller en steniger, we klauteren over rotsen, stukken pad zijn weggeslagen. De diepte naast het pad is angstaanjagend. De haarspeldbochten die ik van bovenaf zie, laten zien hoe steil we moeten afdalen, alles over grove, losse stenen. Corvo staat met regelmaat stil, hij heeft het zwaar. Ik dwing hem verder te gaan, we hebben geen keuze, maar voel me er afschuwelijk bij. Had ik dit kunnen voorzien?

Als hij uiteindelijk helemaal weigert en niet meer reageert, bel ik Sander. Als die ons heeft bereikt, gaat hij achter Corvo, terwijl ik voor Corvo blijf. Met regelmatig een sprong of uitglijder komen we God zij dank beneden.

Daar (Oostenrijk!) geven we Corvo alle voertjes die we nog kunnen vinden en geven we hem een halfuur verwerkingstijd.

De laatste 6,5km gaan over asfalt, daar kun je ineens heel blij mee zijn…

Helaas vanavond geen paardenvrienden voor Corvo als beloning, hij staat hier tussen koeien en varkens…

P.S. Tijdens de moeilijke afdaling uiteraard geen foto’s gemaakt.

WANDELDAG 3/10

Kilometers: 14,5
Hoogtemeters: 379 (en verder bijna alleen afgedaald)
Pad: gravel en asfalt
Weer: lichtgrijs en deels zonnig, ca. 14°C
Corvo en ik: zoals God het bedoeld heeft
Moeilijk moment: 4.30 uur worden alle koeien precies onder onze kamer gemolken
Raar moment: aankomen bij een oude man waar ik 9 maanden lang geen enkel contact meer mee kreeg, maar die doodleuk gewoon op onze komst gerekend heeft
Geur, kleur, geluid: vochtige aarde (met alles wat erop groeit), tevreden gebries naast me
Souvenir: stuk schors van een boomstronk waar Corvo eindeloos aan blijft ruiken
Overnachting: Engelbert Luttinger, Biberwier, tentje

De eerste 1,5 uur van onze wandeling ben ik alleen maar aan het verwerken wat er gisteren allemaal gebeurd is. Behalve opluchting dat alles goed afgelopen is en de lessen die ik hieruit trek, voel ik me ook schuldig tegenover Corvo. Altijd krijgt hij van mij alle tijd om dingen te verwerken, ook als hij voor iets weken of maanden nodig heeft. Maar gisteren is het me niet gelukt, heb ik hem gedwongen door te gaan, ook toen hij het niet meer kon.

Na zo’n 1,5 uur haalt het gebries en geproest van Corvo mij uit mijn gemijmer. Ik kijk naast me en zie een volledig tevreden paard hapje-stapje bloemen en kruiden snoepen. Ik zie de zon, ik hoor de beek, hoelang loop ik daar al naast? Vandaag is het vandaag, een nieuwe dag, een schone lei! Corvo krijgt voor alles waar hij zin in heeft de ruimte, voor alles waar hij nieuwsgierig naar is de tijd.

De dagetappe is 22km, maar Corvo verdient een cadeautje. Het saaie stuk langs een drukke weg skippen we, 14,5km is ook prima. Gemakkelijke weggetjes, bijna alles naar beneden, het kan niet beter voor vandaag!

‘Hier laufe ich mit meinem Pferd, wir sind wirklich hier!’ roep ik zomaar op goed geluk richting de bergen.

Corvo klost onverstoorbaar verder op zijn hoefjes….

WANDELDAG 4/10

Kilometers: 8,7
Hoogtemeters: 287
Pad: gravel
Weer: zonnig, ca. 17°C
Corvo en ik: knus
Moeilijk moment: hoefschoenen passen niet
Raar moment: elektrische bejaarden met heel hard heidi-liedjes uit een radiootje
Geur, kleur, geluid: wit (kerkje, dorpje), bloemen, groen, stilte
Souvenir: Alpenbloemen waarmee ik Corvo versierd heb
Overnachting: Corvo bij Holzbau Tirol, Nassereith, wij 789m verderop B&B bij Almrausch

Toen ik 8 was, hield ik een spreekbeurt over Alpenbloemen. Ik vroeg de meester of ik in de pauze alvast iets op het bord mocht tekenen. Met wit krijt tekende ik op het zwarte bord een doorsnede van een bloem en schreef erbij wat alles was: stamper, meeldraden, kroonbladeren. Na de pauze hield ik mijn spreekbeurt bij het bord en liet mijn klasgenoten met dia’s al het moois van de Alpen zien. Van mossen tot bloemen. Ik kreeg een tien.

De liefde voor dieren, voor de natuur en voor de bergen kreeg ik in mijn kindertijd al mee. Ik ben dankbaar voor die rijkdom.

Vandaag verloopt weer anders dan gedacht. Corvo krijgt na een aantal kilometers last van de stenen op de paden (we lopen heel veel op gravelpaden). Zijn spieren, pezen, gewrichten zijn in orde, maar hij begint te struikelen. Voor mij blijft hij proberen vooruit te komen. Waar het maar even kan, laat ik hem in het gras lopen langs de rand. Dan zie ik hem opleven, genieten van de grassoorten en bloemen, en gemakkelijk lopen. Ik kies voor hem en bel Sander.

We hadden al een aantal punten afgesproken die we P1, P2 en P3 hadden genoemd. Mocht er iets zijn, zou Sander daarheen kunnen komen met de horsetruck. Ja ja, een mens wordt nog eens verstandig na zo’n vreselijke afdaling…

Sander is een flinke tocht met de MTB aan het maken en is hoog in de bergen. Ik zeg hem vooral lekker door te gaan, Corvo en ik vermaken ons prima in het gras en in de zon. Maar het wordt dus P1…

Ik pluk Alpenbloemen en steek ze achter Corvo’s halster. En denk terug aan mijn spreekbeurt.

Sander pikt ons een paar uur later op.

Eenmaal op de overnachtingsplek blijken de gekochte hoefschoenen toch te klein…

Wordt vervolgd, tot morgen!

WANDELDAG 5/10

Kilometers: 14,6
Hoogtemeters: 146
Pad: asfaltweggetjes
Weer: warm, 28°C
Corvo en ik: lezen elkaars gedachten
Moeilijk moment: hele route geen schaduw
Raar moment: erachter komen dat je de hele route loopt te lachen
Geur, kleur, geluid: zweet, paard, hout (heel veel kleine schuurtjes), groen, blauw
Souvenir: water uit de Gurglbach
Overnachting: Lindenhof Auer, Imst, tentje

Factor 50 zonnebrandcrème, 28°C, hele etappe in de volle zon zuidwaarts. Om schaduw verlegen wijk ik af van de route als ik een grote boom zie. Corvo gaat er direct staan slapen, ik geef hem er ruim de tijd voor.

Omdat ik nog geen passende hoefschoenen voor hem heb (hopelijk vanavond), loop ik een iets andere route. In plaats van gravelpaden kiezen we voor kleine afsfaltweggetjes. Corvo loopt super en is weer zo mooi afgestemd… Het lijkt alsof we vandaag elkaars gedachten lezen. Soms staat hij stil en zie ik aan zijn ogen: hij moet plassen. Ik wacht en een minuut later zet hij zijn benen uit elkaar en plast. Soms drukt hij zachtjes zijn neus tegen mijn arm en weet ik dat het tijd is voor wortel, appel of banaan. Als hij onder de boom geslapen heeft en ik alleen nog maar dénk aan verdergaan, kijkt hij op en loopt naar mij toe. Wat een verbondenheid…

Vandaag realiseer ik me dat ik gedurende deze tocht geen enkel moment heb gedacht ‘kon ik maar op hem rijden’. We hebben het zó goed samen, precies zoals het nu is…

Het Gurgltal waar we doorheen lopen is breed en zonnig, de bergen rijzen rondom machtig op. Het voelt als armen die ons omsluiten en beschermen.

WANDELDAG 6/10

Kilometers: 22
Hoogtemeters: 928
Pad: gravel, klein stukje bospad
Weer: warm, 31°C
Corvo en ik: genieten
Moeilijk moment: in Wenns stoot een zwaar gehandicapte jongeman allemaal blijde geluiden uit bij het zien van Corvo, maar moet heel hard huilen als we doorlopen
Raar moment: dat er steeds niemand is, maar precies wel een MTB-er als je aan het plassen bent
Geur, kleur, geluid: gezoem, luchtalarm, zweet, paard, zonnebrandcrème, groen, blauw, wit
Souvenir: een stempeltje van Neu Amerika
Overnachting: Neu Amerika, Wenns, HP

‘De zon komt op, maakt de morgen wakker,

mijn dag begint met een lied voor U.

Heer, wat er ook gebeurt en wat mij mag overkomen,

laat mij nog zingen als de avond valt…’

Met deze woorden in mijn gedachten loop ik om 6.30 uur weg bij ons tentje. Als een mantra herhaal ik de laatste woorden, vooral als ik 1,5 km over een 80-km weg moet lopen en tóch weer een stuk een rood gestippeld pad moet nemen (een te smal pad langs een te diepe afgrond): Laat mij nog zingen als de avond valt!

Het Pitztal is smal, de wind lijkt achter de bergen te blijven hangen en de zon brandt. Het is 31°C, wat deze dag zwaarder maakt dan verwacht.

Gisteravond is Barbara (ondanks haar sabbatical) naar ons toegekomen om Corvo te voorzien van goede hoefschoenen. Omdat Corvo de schoenen niet heeft kunnen inlopen, raadt zij aan ze alleen te gebruiken waar nodig.

En zo sta ik vandaag 6x ondersteboven om hoefschoenen aan of uit te doen. Wat een feest om op deze manier weer alles te kunnen lopen!

Eenmaal op het hoogste punt, hoor ik: ‘Hi, Inès, do you need water for your horse?’

Barbara! We klauteren achter haar aan naar een huis in the middle of nowhere. Ik krijg kruisbessen en rode bessen, Corvo krijgt water en gaat in de schaduw rusten. Wat een welkome pauze met deze hitte!

We stijgen en dalen en stijgen en dalen. De paden zijn prachtig, paradijselijk soms. Zo’n 1,5 km voor onze bestemming komt Sander ons op zijn MTB tegemoet. Wat een gezellige afsluiter! Daardoor heb ik ook nog een foto van Corvo en mij samen als we door een beekje gaan.

En ja, ik zal nog zingen als de avond valt!

WANDELDAG 7/10

Kilometers: 19,1
Hoogtemeters: 445 gestegen, 749 afgedaald
Pad: 80% gravel/stenen 20% asfalt
Weer: zon en wat wolken, 25°C
Corvo en ik: verstild
Moeilijk moment: levend de andere kant van de Reschenstraße bereiken
Raar moment: oud vrouwtje sjeest met rollator op Corvo af en noemt hem ‘Schöne Maul, lieb Maultier’. Corvo heeft er geen moeite mee om een dagje trans te zijn.
Geur, kleur, geluid: vocht, gebalk, geproest, gemekker, wit, groen, blauw
Souvenir: stuk rode rots
Overnachting: Ballhaushof Prutz, logies

Onze wereld is wit en klein als we om 7.00 uur vertrekken: we lopen in de wolken en stijgen snel. We raken als vanzelf een beetje in ons eigen wereldje, zo zonder uitzicht. Ook de geluiden zijn moeilijk te lokaliseren, precies zoals bij mist. Gebalk van ezels, een stem, een bosmaaier, een vogel.

Langs het pad zijn de rotsen roestig rood.

Als Corvo graast en ik verder wil, zeg ik altijd ‘1, 2, 3’. Bij drie loopt hij dan alweer naast me en zo hoef ik nooit aan zijn hoofd te trekken. Als ik ergens tot drie tel, hoor ik hoe mijn ‘drie’ weergalmt. Ik roep nog een paar keer iets, het blijft nagalmen. Zonder het te kunnen zien, moeten we ons in een bergkom bevinden.

Als we al een heel eind zijn afgedaald, trekken de wolken op. Het Kaunertal beneden wordt zichtbaar en we nemen ruim de tijd ernaar te kijken: motorrijders gaan als mieren over het asfalt langs de Inn, speelgoedautootjes rijden door een tunnel een berg in. Ik sla mijn arm om mijn zwarte vriend, duw mijn neus in zijn manen en geniet intens van zijn geur.

Wat een dag weer…

WANDELDAG 8/10

Kilometers: 17,7
Hoogtemeters: 349
Pad: 70% gravel 30% asfalt
Weer: zon, 25°C (later 31°C)
Corvo en ik: gezellig
Moeilijk moment: bed uitkomen om 4.15 uur
Raar moment: aankomen op Manni’s Ranch en merken dat er niemand is, vervolgens de hele Ranch tot je beschikking krijgen omdat Manni op reis is
Geur, kleur, geluid: het bulderen van de Inn
Souvenir: stuk drijfhout uit de Inn
Overnachting: slaapzaal in Manni’s Ranch, Pfunds

Als ik om 5.30 uur uit Prutz vertrek, lees ik op een huis ‘erwarten. erleben. erinnern.’

Er schuilt iets moois én droefs in die woorden. Tempus fugit.

Soms zeggen mensen dat ze herinneringen gaan maken. Ik vind dat altijd bijzonder. Alsof het niet om de beleving zelf gaat, alsof zelfs wat we nu meemaken een ander doel dient. Natuurlijk wordt mijn tocht straks ook een herinnering. Maar nu onderga ik, drink ik in, koester ik, omarm ik, leef ik!

Het pad langs de kolkende Inn is versperd en even verderop wordt het nog eens herhaald. ‘Geluk is met de dapperen’, zei Plinius Maior ooit. Ik neem het risico eventueel na 3km te moeten omkeren en heb geluk. De ‘baustelle’ is zo vroeg nog onbemand!

We houden de kolkende Inn nu eens links, dan weer rechts naast ons. Tunneltjes, bruggen, heerlijke paden en weinig hoogtemeters kenmerken deze dag. Corvo is opnieuw in opperbeste stemming en zoekt steeds vrolijk contact. Hij ziet er glanzend uit, alle vetjes zijn weg, de singel zit drie(!) gaatjes strakker, bij elke beweging zie ik zijn spieren. Wat heeft hij het enorm naar zijn zin!

Om 10.00 uur zijn we al op Manni’s Ranch. Niemand aanwezig, ik neem de vrijheid Corvo af te spoelen, hem een buitenbox te geven, hooi en water. Manni blijkt op reis, we mogen de hele Ranch gebruiken!

Sander komt later na een mooie MTB-ronde. Tijd voor BBQ, tot morgen!

WANDELDAG 9/10

Kilometers: 13,1
Hoogtemeters: 609
Pad: 70% gravel 30% asfalt
Weer: zon, 23°C (later 29°C)
Corvo en ik: dreamteam
Moeilijk moment: 100-km/u tunnel, dus toch even vervoer nodig
Raar moment: dat je gaat plassen en dat Corvo naast je dan mee gaat doen (gelukkig niet té dichtbij)
Geur, kleur, geluid: dorpsgeluiden en -geuren, water, hoefgeklos
Souvenir: minuscule Wunscherfüller
Overnachting: Beckahof Nauders, tentje naast Corvo

Wensen, dromen, beloften, hoop, geloof, vertrouwen… Woorden die elkaar ergens raken. Ik denk er vandaag veel over na, terwijl ik met Corvo in alle vertrouwen bij het ochtendgloren door dorpjes, over rotsen, door tunneltjes en over bruggen ga.

Mijn wens voor vandaag was de Saderer Joch (2400m) en de namen van Corvo en mij in het Gipfelbuch te schrijven. Op alle voorgaande adressen werd deze tocht ons afgeraden: te zwaar, te moeilijk, te warm. Van dag twee heb ik ook geleerd…

Het alternatief liep door het dal, en eerlijk is eerlijk, ik had deze ‘daltocht’ nooit willen missen.

In plaats van 25 km en 1500 hoogtemeters over alpine paden (de rode stippeltjes wilde ik met paard nooit meer volgen), plukten we nu samen framboosjes, namen we de tijd om alles in ons op te nemen, maakten we het ontwaken van de dorpjes mee en balanceerden we letterlijk op de grens van Oostenrijk en Zwitserland.

Bij een kraampje koop ik als souvenir een heel kleine Wunscherfüller, die bij mijn gedachten van deze dag past. Mijn grote wens of droom is hier in vervulling gegaan…

Eenmaal aangekomen op onze overnachtingsplek, krijgt Corvo een wei met het mooiste uitzicht ever en plaatsen we ons tentje erbij.

Als mijn vader belt, schrik ik vanwege een heftig bericht over mijn moeder. Intussen zijn de berichten weer iets beter, Gode zij dank!

Ik denk aan de kleine Wunscherfüller en aan mijn gedachten van deze dag…

Gij geeft het uw beminden in de slaap,

Gij zaait uw naam in onze diepste dromen.

Gij hebt ons zelf ontvankelijk gemaakt,

zoals de regen neerdaalt in de bomen.

Zoals de wind, wie weet waarheen hij gaat,

zo zult Gij uw beminden overkomen.

WANDELDAG 10/10

Kilometers: 9,4
Hoogtemeters: 288
Pad: fietspad
Weer: zon, 18°C (later 23°C)
Corvo en ik: slow
Moeilijk moment: man valt mij lastig en komt 3x terug, pakt de leadrope uit mijn handen (lukt hem niet) probeert Corvo te pakken (wat hem ook niet lukt), maakt ongevraagd foto’s
Raar moment: dat er tranen komen als je de grens met Italië oversteekt
Geur, kleur, geluid: stil, groen, vochtige aarde (vannacht regende het)
Souvenir: sleutelhanger van Via Claudia Augusta

Het voelt vandaag, vanwege de ziekenhuisopname van mijn moeder, een beetje dubbel als ik op pad ga. Maar op dit moment kan ik niet echt iets doen en het voelt ook goed om gewoon weer de ene voet voor de andere te zetten in een prachtig berglandschap.

Vandaag volg ik tot mijn eindpunt de Romeinse route ‘Via Claudia Augusta’, waar ik al vaker stukken van heb meegepakt.

Corvo hinnikt nog even naar zijn nieuwe vriendinnen, die hartelijk terughinniken. Even verwacht ik dat hij liever daar blijft, maar hij draait zich om en loopt uit vrije beweging achter mij aan. De schat!

Als ik op de Reschenpas (1504m) de grens met Italië passeer, moet ik toch even vechten tegen wat tranen. ‘We redden het, we halen het’, fluister ik tegen mijn zwarte vriend.

Het is een gemakkelijke wandeling naar Lago di Resia (Reschensee). Daar aangekomen sla ik mijn armen om Corvo. In zijn manen ruik ik alles van de afgelopen tien dagen: de bergen, de kruiden, het water, de rotsen, de bloemen, de koeien, de zon en de dauw.

OP ZES BENEN