Vandaag maar eens iets persoonlijks. 
Een halfjaar geleden had Corvo zo goed als geen kans om te kunnen blijven leven. Zes dagen lang (van de negen dagen op de IC) kreeg ik dat te horen.
In de nacht van de operatie namen we afscheid van elkaar. Ik hoefde hem echter niets te vertellen, ik had het hem elke dag gezegd: hoeveel ik van hem hield, hoe trots ik op hem was, hoe hij mijn leven had verrijkt, hoe hij het beste paard van de wereld was…
Het onvoorstelbare bleek te kunnen: ik kon hem loslaten.
Nu loopt hij naast me. We maken een trektocht om te kijken of het weer gaat. Zijn buik heeft van de grote operatie nog ‘eine Tüte’, zoals de Duitsers het hier noemen. Maar wat geeft het?
Sinds we de dood in de ogen keken, gaan we losser met elkaar om. De connectie is nog dieper, maar er is meer rust. Het maakt niet zoveel meer uit of we een week of een jaar over dingen doen. Het is goed zoals het is.
Het gat in Corvo’s ligament tussen maag en milt is niet gehecht, de chirurgen konden er niet bij komen. Het kan elke dag opnieuw gebeuren en ook elke dag niet gebeuren. Ik sta er nauwelijks bij stil. We hebben het goed. Ik koester elke dag en alle momenten die we samen beleven. En het meest koester ik deze dagen van verstilling, van intens samenzijn, van diepe verbondenheid…
Nieuw is dat Corvo stilstaat en omkijkt. Hij heeft een vriend. Die moet niet te ver achterop raken… Barát is alles wat Corvo niet is, ze zijn volkomen elkaars tegenpolen. Tussen hen is een vriendschap vanaf het eerste moment dat ze elkaar zagen. Beide vinden bij de ander wat ze zelf zo nodig hebben. Ontroerend mooi…
De laatste 17km en 465 hoogtemeters zijn gemaakt. We zijn terug in Senscheid. Trots op ons allevier.
115km
2442 hoogtemeters
196.857 stappen
Overnachting
Wanderreitstation nr.14, Senscheider Paint Horse Ranch, Senscheid
Wij hele bovenverdieping (appartementje), paardjes paddock met hooi