Corvo op het randje van de dood – 23-10-2023

Vandaag een week geleden liet ik ’s avonds met spoed een dierenarts komen vanwege heftige koliekverschijnselen bij Corvo. Omdat pijnbestrijding en darmverslappers niet echt leken aan te slaan, liet ik de dierenarts ’s avonds laat nog eens komen. Die constateerde bij inwendig onderzoek dat de dikke darm gedraaid was en aan de verkeerde kant lag.

Om 1 uur ’s nachts kwamen we aan in Emmeloord, waar het operatieteam al klaarstond. Intussen was Corvo er heel slecht aan toe. De echo’s lieten een ernstig vergrote dunne darm zien, die mogelijk al afgestorven was. Intussen kwam uit zijn mond verteerd voedsel (mest), een heel slecht teken. De dierenartsen gaven hem een heel kleine kans en benadrukten dat de operatie waarschijnlijk alleen helderheid zou geven over de oorzaak. Wilde ik hem laten inslapen of gingen we de operatie in, waarbij hij waarschijnlijk tijdens de operatie alsnog ingeslapen zou moeten worden?

We kozen voor dat laatste en mochten afscheid nemen. Ik keek in de ogen van een stervend paard, dat ik zo intens liefhad. Ik kreeg twijfels over mijn keuze hem te laten opereren. Hij was al zo bezig met zijn eigen laatste proces… Was het niet goed geweest elke dag die we samen hadden gehad? Moest ik hem niet loslaten nu?

De uren die volgden waren zwaar, we telden de kwartieren. Als ze na 1 à 2 uur zouden bellen, zou het niet goed zijn, als het langer duurde, waren ze de operatie aan het doorzetten. Om 2.30 uur begon de operatie, om 5.08 uur ging de telefoon.

In het ligament (band) tussen maag en milt zat een scheurtje, waarin de dunne darm (geknikt) terecht was gekomen. De hele dunne darm (zo’n 40 meter bij een paard) was afgekneld en door de ontstane gassen van het voedsel dat niet verderging, was een torsie in de dikke darm ontstaan. De dunne darm was donkerpaars (een slecht teken), maar was na een tijdje tóch weer roze geworden. Er was hoop op een goede afloop, maar er kon nog van alles misgaan…

De eerste berichten die dag waren hoopvol. De darmen werkten! Corvo had het fysiek zwaar, maar inwendig leek alles op orde. Ik bleef bij Corvo, hij zocht veel steun bij mij.

Een nacht later verandert alles als Corvo’s dunne darm geen beweging meer laat zien. Hij heeft POI, postoperatieve Ileus, een ernstige complicatie waarbij de darmen stoppen met werken. Slechts 30% van de paarden overleeft dit.

De dagen en nachten die volgen zijn een rollercoaster aan nu eens hoopgevende, dan weer tegenvallende berichten. Elke 4 uur krijgt Corvo een echo. Laat de ene echo lichte beweging in de darmen zien, toont de volgende weer geen enkele beweging. Na bijna elke echo zegt de dierenarts: ‘Impossible to stay alive’.

Ik kijk naar een paard dat heel snel opknapt. De wond geneest goed, zijn ogen staan goed, hij wordt elke dag meer zichzelf. Maar hij zal niet kunnen leven buiten deze box, niet zonder deze zakken infuus, het eten zal nooit verder komen dan zijn slokdarm en maag. Hoe gezond hij ook lijkt, hij kán niet leven.

Ik zie hoe hij alles toelaat: bloedafnames, injecties, verband, bandages, echo’s, vloeistoffen, spuitjes in zijn mond, infuus. Alles wat ik hem geleerd heb komt nu samen. Al die uren, maanden, jaren trainen om hem weerbaarder te maken, om hem te helpen het leven aan te kunnen. Nu, in zijn laatste fase, plukt hij er de vruchten van. Zelfs als alles slechts hiernaartoe heeft geleid, ben ik tevreden en trots. Het is goed.

Er wordt voor Corvo gebeden, er worden kaarsjes aangestoken, ik ontvang berichtjes en voel hoeveel er aan hem gedacht wordt.

Op een nacht krijgt Corvo als bijwerking een epileptische aanval. Hij valt en is 10 minuten buiten bewustzijn. Twee nachten geleden komt er een complicatie bovenop: acute laminitis in 4 hoeven, door alle toxines uit de zware medicijnen. Hij staat te shaken, heeft koorts en pijn.

En dan komt gisteren, na 6 zenuwslopende dagen en nachten, eindelijk goed nieuws: de echo laat links en rechts werkende darmen zien! Ik zweef naar Emmeloord…

Elk moment verwacht ik opnieuw een tegenvaller, maar er volgt geen teleurstelling! We durven Corvo’s thuiskomst te gaan voorbereiden en storten ons op het bouwen van een box, zodat hij de komende maanden veilig en rustig kan genezen. Alle hulde aan Sander, die dit in één dag fikst! En die ook elke avond tijdens het laatste bezoekuur meegaat en een enorme steun voor me is (en die ook veel van Corvo houdt)!

Ik weet dat voor veel mensen een dier ‘maar een dier’ is. Ik weet ook dat mijn zorgen nergens over gaan, wanneer ik zie wat er in de wereld gebeurt. Maar in mijn eigen kleine dagelijkse miniwereldje is het Corvo die elke dag vreugde geeft en mijn leven verrijkt. Dat ik hem terugkrijg, is voor mij écht een Godswonder… Ik voel me dankbaar voor dat geschenk en weet dat dit ook geldt voor de mensen die om ons heen staan.

In de box op de kliniek was het altijd goed, we koesterden de momenten samen. Deze foto laat zien hoe ik vele uren daar zat. Corvo’s adem tegen mijn wang. Stil samenzijn.