OP ZES BENEN
met paard op pad
met paard op pad
Ons eerste wandeltrektochtje is een feit!
Corvo en ik wandelen in drie dagen van Hoenderloo naar Nunspeet. Veel hei en zand op de route die ik heb uitgestippeld, want ik houd van ruimte en weidsheid.
Op advies van ervaren ‘trekkers te paard’ kies ik deze eerste keer nog maar niet voor tentje en prikpaaltjes met een lintje. Dat blijkt een goed advies! Corvo heeft ’s nachts zicht op andere paarden en omdat die onverstoorbaar hun gang gaan, besluit hij dat het blijkbaar een veilige plek is.
De eerste dag zijn we allebei nog een beetje hyper. Zal het allemaal lukken, ga ik mijn weg vinden met de GPS, wat kan gebeuren bij het militair schietterrein, hoe gaat Corvo het spoor over en onder de snelweg door?
Voor Corvo is het minder ingewikkeld: Mag ik overal aan de mesthopen van andere paarden ruiken, mag ik overal gras eten en takjes wegknabbelen die echt door de natuur op ooghoogte gehangen zijn? We maken wat afspraken. Net zoals anders mag je alleen grazen als ik ‘vrij’ zeg, takjes laten we vandaag hangen en aan mest ruiken mag af en toe.
Op het Kootwijkerzand zakt hij ineens door zijn voorbenen.
In een fractie van een seconde zie ik in gedachten hoe Corvo de inhoud van zijn tassen (bananen, komkommers, yoghurt, noten) tot één goddelijke smoothie rolt. ‘Kom!’ schreeuw ik. Hij springt overeind, deels verschrikt en deels omdat hij weet dat bij ‘Kom’ iets lekkers te halen valt als hij voor mijn neus komt staan. Net op tijd! Ik beloon hem rijkelijk en ben vanaf dat moment alert op elk voorteken van rollen.
Ruiterpaden zijn niet gemaakt voor mensenvoeten. Het zand is mul, diep en zwaar. Ergens kies ik voor een gewoon mensenpad. Dat loopt helaas uit op een veel te smal poortje, dat door een paaltje ook nog eens maar een klein stukje open kan. Ik kies een tweede mensenpad, dat helaas ook bij zo’n poortje uitkomt. Er zit niets anders op dan Corvo helemaal uit te kleden, de spullen over het hekje te tillen en hem zo goed mogelijk door de smalle opening te wurmen. Corvo vertrouwt dat hele poortje allang niet meer en neemt een rotsprong. Goed, we zijn erdoor en ik heb mijn lesje geleerd. Hoe zwaar ook voor mij, ik loop alleen nog ruiterpaden.
Na een heerlijke overnachting bij ‘Koren tot manen’, lijkt Corvo veel zin te hebben om weer met mij mee te gaan. Gretig steekt hij zijn hoofd in het halster, ik poets hem en zadel hem op. Maar als we weglopen, vindt hij er iets van. Hij hinnikt opgefokt het hele dorp wakker, probeert me steeds in draf te passeren en maakt zich groot. Roos Bijleveld had me al gewaarschuwd voor de ‘discussie op dag twee’, wanneer je als mens zo dom bent om nog verder ‘de verkeerde kant’ op te lopen. Ik vertel hem dat eind van de dag een grazige weide en in een aangrenzende weide een merrie hem wacht en na hooguit een kwartiertje
berust hij in mijn koppige onverstoorbaarheid. Deze dag lopen we 20km. Het is een verrukkelijke dag. We verstillen. We worden een eenheid. Soms slaken we
precies op hetzelfde moment een diepe zucht. Ik voel een diep geluk om wat we samen hebben. En in Corvo’s ogen zie ik intense tevredenheid.
In Elspeet overnachten we bij ‘Weide, stal, bed’, gelukkig inderdaad met de grazige weide, merrie en zelfs nóg vijf paarden. Corvo heeft desondanks de volgende dag veel zin om weer met mij mee te gaan. Ik merk dat het hem goeddoet, zo samen op pad. Nou, mij ook!
Het is zaterdag en dat merken we: mountainbikers, hardlopers, ruiters, wandelaars. Het bekende zinnetje wordt weer regelmatig naar ons geroepen: ‘Je kunt er ook op hoor!’ Het stoort me vandaag niet. De dag is te mooi en dit leven te goed voor negatieve gevoelens.
Alles uit de tassen mag op. We nemen om beurten een hap komkommer, om beurten een hap banaan. We keutelen voort.
De laatste paarhonderd meter komt Sander ons tegemoet, dat is leuk! Die heeft deze dagen de zorg voor de varkens en pony’s op zich genomen, waardoor ik echt nergens over na hoefde te denken.
Thuis. Trots, blij en vooral dankbaar.
Overnachtingsadressen:
© 2024 website by DayZSolutions
